DE RUG

De wervelkolom is een ingewikkeld geheel  van gewrichten waar enorme krachten op inwerken. Net als in de andere gewrichten ontstaan letsels door slijtage. Deze slijtag wordt beinvloed door de dagelijkse belasting, de kwaliteit van de constructie en de algemene gezondheid van de persoon

De dagelijkse belasting is afhankelijk van het al of niet toepassen van rughygiene ( tiltechnieken, gebukt werken ... ) en ook van het lichaamsgewicht.

De kwaliteit van de constructie ligt voor een groot deel vast in erfelijke componenten. Met ziet in bepaalde families meer rugletsels dan in andere families. Men kan echter die kwaliteit verbeteren door een goede spierontwikkeling zodat de rug beter wordt ondersteund.

De algemene gezondheid van een persoon heeft zeker een belangrijke weerslag op de snelheid waarmee zijn wervelkolom verslijt. De leeftijd heeft natuurlijk zijn weerslag, maar andere factoren zoals bepaalde ziekten ( diabetes, aderverkalking ), rookgewoontes en hormoonstoornissen zoals bij menopauze hebben een sterke invloed.

Ondanks al onze inspanningen heeft de natuur uiteindelijk toch de bovenhand en gaat de slijtage steeds verder.  Rugpijn is dan ook een volledig normaal en algemeen voorkomend ongemak vanaf de leeftijd van ongeveer 40 jaar.  Leren leven met dit gegeven betekent zorgen voor een goede conditie, goede gezondheid en een beperking van het lichaamsgewicht zodat de rugpijn niet ons leven gaat bepalen. Indien rugpijn of andere complicaties van de rugslijtage ondanks deze inspanningen toch onze mogelijkheden onredelijk gaan beperken kan de geneeskunde en als laatste de rugchirurgie uitkomst bieden.

 
Inleiding

De behandelingstechnieken zijn de laatste jaren zeer snel aan het evolueren. Door het toenemend aantal mensen dat een operatie ondergaat en de betere kennis van de rugziekten is er grote aandacht voor dit segment van de geneeskunde.

 

Het gevolg is een overweldigende toename aan voorgestelde behandelingen en operatietechnieken.

Probleem is echter dat het resultaat van een bepaalde techniek maar bekend wordt na meerdere jaren. Wanneer de behandeling dan geen succes blijkt wijst de patient, terecht, naar zijn geneesheer en niet naar diegene die deze behandeling in een vaak mooie website

had aangeprezen...

Door het volgen van internationaal erkende congressen en publicaties volgen wij de nieuwe ontwikkelingen op de voet. Naar persoonlijk inzicht en na overleg met meerdere collega's maken wij een selektie. Enerzijds vindt u dus niet alle recente technieken in onze praktijk, maar anderzijds worden onze technieken frequent aangepast aan de nieuwe ontdekkingen. Dit maakt ook dat deze site nooit afgeraakt ...

 

Discushernia


Een hernia treedt op t.h.v een zieke tussenwervelschijf die gescheurd is. Er treedt een verschuiving van de kern van de discus op doorheen deze scheur. Dit weefsel drukt op de zenuwen.  Hierdoor onstaat pijn uitstralend in het been. De medische term voor de pijn is "Ischialgie". Naast pijn kan ook een deel van de voet of het been gevoelloos worden. Indien de zenuwaantasting ernstig is kan een verlamming ontstaan met bijvoorbeeld een "Dropvoet" of "Klapvoet".

 

Het is niet zo dat iedere patiënt met een discus hernia dient geopereerd te worden !
Het merendeel van de discus hernia's vereisen geen operatieve behandeling daar ze spontaan kleiner worden.

 

Enkel in geval van hevige, terugkerende en blijvende beenpijn of bij een zeuwaantasting met gevaar op verlamming kan een chirurgische interventie nuttig blijken.

 
Operatie van een Discushernia.

Vaak is de operatie mogelijk door middel van microchirurgie:

  • Men snijdt de huid in, zo'n 5 cm lang, aan de rugzijde ter hoogte van de hernia.

  • Vervolgens brengt men onder radiografische begeleiding een reeks buisjes in met toenemende diameter.

  • De buisjes worden teruggetrokken met uitzondering van het laatste  welk tijdens de interventie ter plaatse blijft als werkkanaal.

  • De klassieke handelingen van de heelkunde zijn mogelijk geworden door zo'n kleine incisie dankzij een aangepaste microscoop die men samen met de instrumenten langs het werkkanaal inbrengt. 


Dankzij een fibro-optische micro-endoscoop, verbonden met een camera en een televisiescherm, kan de chirurg zijn handelingen permanent controleren.

Onder videocontrole benadert hij de discushernia en de geknelde zenuw, verwijdert de discushernia en de discuskern met dezelfde handelingen als bij een klassieke interventie.

De operatie duurt ongeveer één uur onder algemene anesthesie. Door de kleine toegang is een snelle revalidatie mogelijk. Patienten kunnen meestal na een paar dagen het ziekenhuuis verlaten.

 

Thuis bestaat de revalidatie vooral uit wandelen. Na een 2 weken kan fysiotherapie of kiné worden gestert.  Na nogmaals een paar weken kan fitness worden aangeraden. Strikte rughygiene blijft natuurlijk noodzakelijk.

 
Tussenwervelschijfslijtage met rugpijn.

 In het geval dat de rugpijn uitsluitend te wijten is aan slijtage van de tussenwervelschijf zelf, in medische temen discusdegeneratie, en er geen bijkomende slijtage van de andere ruggewrichten of druk op de zenuwen bestaat zijn meerdere operatieve oplossingen mogelijk.

 

Theoretisch is een vervanging van de schijf door een discusprothese de beste oplossing. Het herstelt de normale beweegelijkheid op dat segment en spaart de nabijgelegen segmenten van bijkomende belasting. Tot heden kan een dergelijke ingreep echter alleen via een buiktoegang worden uitgevoerd. Het plaatsen van deze prothese via de buik is een vrij eenvoudige ingreep. Er zijn echter grote problemen indien deze prothese moet worden vervangen door slijtage of defect. In dit geval is de operatie zeer risicovol. Daarom lijkt deze oplossing mij voorlopig niet de beste keuze. Indien de patient echter deze oplossing verkiest plaats ik de Mobidisc prothese van de firma LDR. www.LDRmedical.com

 

Daarom opteer ik eerder voor een ondersteuning van de tussenwervelschijf voor dynamische systemen dewelke via de rug worden ingeplant en zonodig eenvoudig kunnen worden verwijderd en zonder dat andere oplossingen hierdoor worden belemmerd. Indien de rugpijn hoofdzakelijk ontstaat door gewrichtslijden opteer ik voor het interspineuze inplantaat Coflex. www.Paradigm-spine.de. In het geval de pijn ook door de tussenwervelschijf zelf wordt veroorzaakt lijkt een Dynesys systeem mij meer aangewezen.  www.Zimmerspine.eu.      Zowel de Coflex als de Dynesys worden via de rugzijde ingebracht.

 

Bij slijtage van de onderste tussenwervelschijf zonder zenuwaantasting is een gloednieuwe en veelbelovende techniek ontwikkeld dewelke ik sinds april 2007 in geselecteerde gevallen toepas. Het betreft de Axialif of TranS1 techniek. U vindt hierover meer uitleg op de site www.axialif.info.  Het grote voordeel ligt in de korte hospitalisatie van een paar dagen en de zeer snelle revalidatie. Het verschil met een klassieke rugoperatie ligt in de toegangsweg. Er moeten geen spieren, zenuwen of ligamenten worden doorgesneden en de huidinsnede is maar een paar centimeter in de bilnaad.

Via deze toegang wordt een werkbuis ingebracht. Onder radioscopische controle wordt de zieke tussenwervelschijf verwijderd en vervangen door kunstbot. Het geheel wordt gefixeerd met een speciaal hiervoor ontwikkelde schroef. De ingreep verloopt zeer snel, minder dan een uur, en zonder noemenswaardig bloedverlies. De hospitalisatie en revalidatie zijn biezonder kort. Het betreft natuurlijk een zeer recente techniek waarvan de langetermijn resultaten moeten worden afgewacht.

 

De Axialif resulteert in een fusie, dus vastgroeien van de zieke tussenwervelschijf. Dergelijke fusie of in medisch jargon artrodese, veroorzaakt geen noemenswaardige beperking van de bewegingen zoals in onderstaande afbeeldingen wordt bewezen.

Bij de Axialif is het litteken bijzonder klein en onzichtbaar onder een slip.

Bij aantasting van meerdere tussenwervelschijven wordt meestal voor de klassieke Fusie of Artrodese gekozen, eventueel in combinatie met een dynamische fixatie.

Heel belangrijk hierbij is het herstel van de natuurlijke stand en buiging van de wervelkolom zodat de rug opnieuw in een evenwichtige en natuurlijke balans wordt gebracht.

Dit lijkt mij een noodzakelijke voorwaarde om verdere slijtage van de rug te voorkomen of toch te vertragen. Hierbij gebruik ik de PLIF procedure* zoals die werd ontwikkeld door Prof Steffee uit Cleveland USA.

Bij deze techniek wordt de hoogte van de tussenwervelruimte hersteld door het inbrengen van "cages". Deze cages of kooitjes groeien als een soort wiggen vast tussen de wervels.

Om deze ingroei veilig en snel te laten verlopen worden de wervels met schroeven en staafjes gefixeerd. Deze techniek wordt in het deel "Tussenwervelschijfslijtage met zenuwaantasting" meer in detail besproken.

*PLIF =  Posterior Lumbar Interbody Fusion

Bij deze procedure is het litteken wel zichtbaar.  De wonde laat echter meestal een goede hechtingstechniek toe waardoor ook hier het litteken vrij beperkt  is.

Tussenwervelschijfslijtage met zenuwaantasting

Bij een tussenwervelschijfletsel met aantasting van de zenuwbanen is de mechanische funktie van de wervelkolom en zijn zenuwbanen beschermende taak verstoord. Met een dergelijke aandoening betreden we de zwaardere rugproblematiek waarbij elke behandeling rekening moet houden met de consequenties op langere termijn en de diagnostiek een zeer belangrijke impact heeft.

 

Zenuwpijn ontstaat wanneer een zenuw wordt gekneld of weggeduwd door een tussenwervelschijfuitstulping ( of Hernia ) of door een vernauwing door artrose. De pijn kan dus plots of eerder geleidelijk beginnen.

 

Bij een geklemde zenuw in de hals straalt de pijn uit in één of beide armen, vaak tot in de hand. Indien de zenuw in de rug wordt geklemd straalt de pijn meestal in het been tot in de voet. Naast de pijn kan er ook gevoelloosheid optreden of een verlamming van de spieren. Een vaak voorkomende verlamming geeft een "Dropfoot" of "Klapvoet". Hierbij kan de voet niet voldoende worden opgeheven bij het stappen en sleept hij dus over de grond.

 

Bij sommige aandoeningen zoals bij "Spinaal Stenose" is er weinig pijn maar eerder een extreme moeheid in de benen na een vrij korte afstand wandelen.

 

Bij zenuwaantasting moeten de zenuwen vrijgelegd worden. Dit impliceert vaak een verstoring en destabilisatie van de normale rugmechaniek. Daarom moet bij het vrijleggen van zenuwen vaak bijkomende procedures worden uitgevoerd om te voorkomen dat de patient door deze ingreep rugpijn zou krijgen.

 

Er bestaan veel soorten ingrepen en vaak worden ze gecombineerd uitgevoerd. Elke patient is anders, elke operatie is dat ook. Ik kan hierna alleen de grote principes wat uitleggen.